Kościół w czerwcu szczególnie mocno  zaprasza nas do tego, aby przez  odmawianie Litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa i rozważając jej kolejne wezwania rozważyć wielką hojność Jezusowego Serca.

Z litaniami jest niestety taki problem, że część wezwań jest już nie zrozumiała,bo niektóre określenia w nich zawarte są już archaizmami i modlimy się bez zrozumienia, o co tak naprawdę prosimy.

Dlatego bardzo się ucieszyłam, kiedy zobaczyłam, że Agata Jakób podjęła się trudnego zadania przetłumaczenia z polskiego na nasze kolejnych wezwań, do których o bardzo udany komentarz poprosiła kapłanów i siostry zakonne, dzięki czemu we własnym tempie mamy możliwość wręcz zanurzyć się i kontemplować każde z kolejnych wezwań litanii. A dzięki temu staje się ona zdecydowanie bliższa temu, kto za jej pomocą się modli.

” Serce Jezusa wszelkiej chwały najgodniejsze, zmiłuj się nad nami.

Adoracja Najświętszego Sakramentu, będąc w jakimś sensie powrotem do Raju, staje się jednocześnie przedsionkiem nieba. Człowiek spotykający się z Panem Jezusem ukrytym w Chlebie eucharystycznym wchodzi w przestrzeń, gdzie Bóg, jak pokazuje to Pismo Święte, jest bezustannie uwielbiany przez Maryję, świętych, archaniołów i aniołów, słowem- cały świat niebieski. Ta wyjątkowa modlitwa daje wierzącemu przywilej trwania przed Panem, ale i radość przebywania w sposób duchowy z aniołami i świętymi.Patrząc jednak szerzej, można również dojść do wniosku, że człowiek jest przed Panem również z całym Kościołem, z wszystkimi wiernymi, którzy w różnych zakątkach świata oddają należną cześć Jezusowi.

Adoracja Najświętszego Sakramentu to czas odnajdywania właściwych dróg, gabinet, w którym Boski Lekarz przywraca duchowy wzrok, przestrzeń, w której człowiek może uporządkować swoje życie, i przedsionek nieba. Tak wiele, tak blisko i tak łatwo” s 118

Rozważania litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa zawarte w książce Serce Jezusa miłością goreje. Rozważania wezwań litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa autorstwa Agaty Jakób może być wartościową pomocą zarówno w modlitwie osobistej, jak i ze wspólnotą Kościoła.