„ I wezwał Mojżesza na szczyt góry” tak kończy się fragment Księgi Wyjścia z dzisiejszej Liturgii Słowa nie bez głębszego sensu w czwartek, gdy w Kościele modlimy się o powołania kapłańskie, zakonne, misyjne do życia konsekrowanego, a także o łaskę wytrwania dla tych, którzy znaleźli w sercu odwagę, by na ten szept powołania odpowiedzieć.

Trzeba mieć dużo odwagi w sercu, by mimo przerażenia szczególnie na początku darem i tajemnicą powołania nie zagłuszyć jej, ale przyjąć. Zarówno ją, jak i to, że zwyczajnie po ludzku boi się ten, kogo Jezus powołuje, co z resztą jest normalne, bo pokazuje dwie bardzo ważne rzeczy.

Pierwszą jest wielkość tajemnicy powołania, wobec której po niemal dziecięcym zachwycie przychodzić poczcie, że Jezus mógł powołać kogoś lepszego. Przecież jest tyle ludzi, którzy swoim talentami mogliby służyć Bogu, a przy tym innych do Niego pociągnąć.

Drugą rzeczą również bardzo ważną jest świadomość swojej grzeszności i słabości, bo przecież ten, kto poszedł za głosem powołania to ma już aureolę nad głową i anielskie skrzydła u ramion. Każde powołanie jest droga do świętości. W każdej drodze także i powołania do służby Bożej  będą zarówno bukiety róż, ale też i ich kolce. Będzie na niej, jak na pustyni judzkiej: czas trudu, kryzysu, zmagania, ale i radosnego kwitnienia.

Zarówno w czasie trudności, jak i radości pomnożenia mocy duszy warto szukać przede wszystkim w sakramentach świętych, przy czym z sakramentu spowiedzi warto korzystać nie tylko wtedy, gdy upadniemy w taki czy inny grzech, ale i wtedy, kiedy nasze duchowe siły słabną. Po to, by zaczerpnąć siły od tego, Kto powołuje. A On chce dawać bardzo hojnie ze skarbca Swego Najświętszego Serca.

Módlmy się dzisiaj szczególnie mocno, by powołani mieli siły do tego, aby oparcia i umocnienia szukać w bijącym sercu Kościoła, którymi są sakramenty święte.