Niebieski ogród Joanny Tekieli to powieść obyczajowa opisująca historię miłości Doroty Pawlickiej i Feliksa Starzeckiego, którą w napisanej przez nich kronice odkrywają, mieszkańcy fikcyjnego miasteczka po śmierci Feliksa. Dopiero przejście do wieczności najstarszego mieszkańca powoduje,że zarówno stary dom człowieka, którego większość uważa za dziwaka, bo jest inny, stroni od ludzi, jak i zaniedbany ogród z każdym dniem odkrywają tajemnice ich właściciela. A  jest ich coraz więcej.

W ich poznawaniu pomaga Czytelnikowi trójka pasjonatów historii: Danusia, Kamil i Franek, którzy podejmują się zdecydowanie dużo trudniejszego zadania niż na początku przypuszczali: inwentaryzacja majątku, który najstarszy mieszkaniec miasteczka Średniego, przekazał na rzecz parafii. Prace z nią związane okażą się nie tylko niesamowicie interesującą żywą lekcją historii, troski i sztuki konserwacji zabytków przekazanej tak lekko, ciekawie i przystępnie, iż Czytelnik w pewnym momecie ma wrażenie, że to przedmioty są narratorem niezwykłej historii, którą skrywa zarówno stary dom i zaniedbany ogród.

Dzięki temu, że autorka umieściła akcję powieści w dwóch przestrzeniach czasowych przed laty i współcześnie temu, kto po nią sięgnie z pewnością nie grozi żadna nuda. Wręcz przeciwnie: przeszkody i trudności, jakim muszą stawić czoło Dorota i Feliks, aby być razem z pewnością byłyby świetnym materiałem na film. I w żadnym wypadku nie byłby to żaden nudny romans.

Czy Dorota i Feliks będą razem? Tego, jak zawsze dowiecie się na kartach powieści.

W wydarzeniach wykreowanych przez Joannę Tekieli widać bardzo duża dbałość o szczegóły. Tak, że poznając je mamy wrażenie, że nie tyle jesteśmy ich obserwatorami z boku, co znajdujemy się w samym ich środku, przeżywając te wszystkie emocje. I dzieląc z bohaterami wątpliwości, jakie się w nich odzywają. Kolejne etapy budowy bezpiecznej kryjówki dla Doroty, a w szczególności Niebieskiej Kaplicy i tytułowego Niebieskiego Ogrodu są tak szczegółowo opisane, że bez najmniejszego trudu możemy oczami wyobraźni przenieść się od tych tchnących spokojem i ciszą miejsc.

Mimo, że to powieść obyczajowa na duży plus zasługuje pokazanie realiów życia w zakonie klauzurowym, przeoryszy mniszek, jako mądrej, nieulegającej manipulacji, wpływom kobiety. Podobnie, jak postać księdza Soleckiego.

Ważnym dla mnie wątkiem w tej powieści jest przyjażń, jaka połączy Dorotę i Mariankę.

Bardzo polecam tę powieść.