W Święto Ofiarowania Pańskiego obchodzimy Dzień Życia Konsekrowanego, który zwraca szczególną uwagę na obecność osób konsekrowanych w Kościele. W nim szczególnie wyrażamy Bogu i im samym wdzięczność za odwagę i gotowość do tego, by odpowiedzieć na Jezusowe zaproszenie, aby pójść za Nim.

Wbrew powszechnie panującym przekonaniom osoby konsekrowane to nie tylko Siostry zakonne, Bracia i ojcowie zakonni. To także te wszystkie osoby żyjące w różnych formach życia wspólnotowego, pracujące na różnych stanowiskach, z pozoru niczym się nie wyróżniające, bo ubrane zwyczajnie nie w zakonny habit. Żyjąc w świecie pośród nas, w codzienności świadczą o miłości Chrystusa.

Wśród nich są również ci wszyscy, którzy poczuli, że chcą służyć Jezusowemu Kościołowi w indywidualnych formach życia konsekrowanego: pustelnicy, pustelnice, wdowy i wdowcy, dziewice konsekrowane. Mimo spadku powołań do życia zakonnego, zwiększa się liczba tych z nas, które pozostając w świecie.Wypełniając obowiązki zawodowe, chcą także wspierać Kościół i Jego pasterzy modlitwą, dziełami miłosierdzia.

Po mimo tego, że współczesny świat w najlepszym wypadku pokręci z politowaniem głową, bo zupełnie jego część nie rozumie takiego wyboru stylu życia. To radość serca z odpowiedzi na Boże wezwanie potwierdzona jego pokojem nie może się z niczym równać.

Czego życzę w Dzień Życia Konsekrowanego? Łaski wierności w codziennych wyborach, wytrwania do końca w odpowiedzi na Boże zaproszenie tym, którzy za nim poszli. Odwagi i dobrych spowiedników tym, którzy rozeznają: czy to jest droga dla mnie?

A całą wspólnotę Kościoła prosimy o modlitwę. Częściej niż raz do roku.