13- ego i 14-ego września to osiemdziesiąta ósma rocznica podyktowania świętej Faustynie przez Jezusa Koronki do Bożego Miłosierdzia.

Jest to obok modlitwy Ojcze Nasz druga modlitwa, której uczy sam, Zbawiciel. Wiążąc z jej odmawianiem konkretne obietnice.

A  są wśród nich łaski spokojnej i szczęśliwej śmierci (bez lęku), skrócenie tęsknoty dusz w czyśćcu cierpiących za Bogiem, nawrócenia grzeszników, ufnego zanurzenia się w Boże Miłosierdzie konających, uśmierzenia gniewu Bożego.

Brzmi pięknie, bo są to wielkie i piękne obietnice. Jednak w ich wielkości może kryć się niebezpieczeństwo. Jakie? Już wyjaśniam.

Może wśród niektórych pojawić się pokusa traktowania tej formy modlitwy, z resztą jak i każdej innej również na zasadzie współpracy barterowej: „Odmówię Koronkę do Bożego Miłosierdzia za na przykład nawrócenie grzeszników, ale Panie Boże daj mi w zamian trafić szóstkę w lotto.

Brzmi groteskowo i jest mocno przejaskrawione? Być może, ale wielokrotnie spotykam się z ‘magicznym” myśleniem, że różaniec czy nowenna okazała się skuteczna lub nie zdała egzaminu. Bo intencja modlitwy nie została wysłuchana albo w zupełnie nie taki sposób, jak oczekiwał tego ten, kto ją odmawiał. Mogę się modlić w danej intencji, ale nie wiem, jaki będzie” efekt”modlitwy.

Najpiękniejszym i największym efektem każdej modlitwy jest, gdy ona zmienia, choćby w niewielkim stopniu serce i przybliża do Boga, tego kto się modli. A najlepszą motywacją do każdej modlitwy niech będzie czynienie miłosierdzia drugiemu człowiekowi.

Warto zobaczyć w swoje serce przed rozpoczęciem modlitwy, jaka jest jej intencja: dobro drugiego człowieka czy traktowanie stawania w Bożej obecności, jak towaru? Oby to pierwsze, jak najczęściej było intencją naszego serca, z jaką rozpoczynamy modlitwę.