Mnie też zabrakło sił o kryzysie, psychoterapii i odzyskiwaniu siebie to książka autorstwa Katarzyny Glinki aktorki i Urszuli Struzikowskiej -Marynicz- psychologa to opowieść o kryzysie psychicznym, bardzo długiej drodze wychodzenia z niego, która nie została jeszcze zakończona. Ważnym, bolesnym, ale koniecznym kroku, który umożliwi rozpoczęcie nowego etapu w życiu, a jakim jest podjęcie psychoterapii.

Książka składa się z trzech części. Pierwsza to opowieść Katarzyny Glinki podzielona na kolejne fragmenty, które pozwalają zobaczyć,jak u niej doszło do kryzysu. Każda z części kończy się podsumowaniem i cennym komentarzem psycholog, Urszuli Struzikowskiej- Marynicz. Trzecia część to ćwiczenia zaproponowane przez psycholog, które pomogą bardziej przyjrzeć się Czytelnikowi, choć oczywiście nie mogą w żaden sposób zastąpić psychoterapii, jeśli jej podjecie jest konieczne.

„Chcę Cię zaprosić do mojej historii, bo być może jest także Twoja. Podobnie jak Ty, brałam na siebie zbyt wiele, wierząc, że mogę unieść wszystko.
„Jeszcze trochę, jeszcze tylko to” – powtarzałam, dopóki życie nie rozpadło się w moich rękach niczym domek z kart. Znalazłam się na skraju depresji, bezsilna, przepełniona lękiem”

Każdy rozdział do pokazanie kolejnego kroku zarówno w długim i trudnym procesie wychodzenia z kryzysu, ale także podzielenie się z Czytelnikami książki swoimi sposobami na to, aby zacząć nowe życie. To, co jest bardzo ważne dla mnie to niewątpliwie fakt, że Katarzyna Glinka sposobów, które dla niej okazały się skuteczne nie uważa za jedynie najlepsze. A tym samym mogące stanowić konkretną pomoc w odbudowaniu życia, wręcz przeciwnie. Zachęca do przyglądania się sobie i szukania tego, co będzie w tym pomocne dla nas.

Choć pokazane są w tej pozycji bardzo uniwersalne możliwości, takie jak danie sobie prawa do słabości, radzenie sobie w dobry i bezpieczny sposób z emocjami, rozsądne zarządzanie swoimi siłami, dobrze rozumiany optymizm i wdzięczność.

” Lubię dzielić się z innymi, lubię pomagać. Ale wiem też, że dając swoją energię, muszę zadbać o to, żeby ją znowu, gdzieś skumulować. To bardzo ważne. Kiedyś robiłam to na oślep. Bez zrozumienia, że moje zasoby nie są niewyczerpalne. Rzucałam się w wir pomocy, zapominając o swoich potrzebach.
To nie kończyło się dobrze” s 217.

Książka jest bardzo mądrym i potrzebnym głosem w ważnym temacie, jakim jest kryzys psychiczny.