29 lipca Kościół obchodzi wspomnienie obowiązkowe Marii, Marty i Łazarza przyjaciół Pana Jezusa. To dobry moment do tego, aby spróbować zobaczyć dwie bardzo ważne rzeczy dotyczące przyjaźni.

Pierwszą z nich, której warto się przyjrzeć trochę dłużej jest to jaką jestem przyjaciółką: czy druga strona może liczyć na moje wsparcie, gdy go potrzebuje, czy jestem tylko w relacji jaką jest przyjaźń biorcą czyjegoś ofiarowanego mi zainterowania, czasu, modlitwy? A sama albo nie daje wiele lub nic. Przy czym z dawaniem wiele warto zachować zasadę złotego środka pamiętając, że pierwszą drogą do świętości powinno być wypełnianie obowiązków stanu. Nawet, jeśli jest to  sprzątanie czy ugotowanie obiadu dla dzieci przez mamę.

Warto się również przyjrzeć czy jest to tylko relacja o w jedną stronę, gdy ta druga czegoś ode mnie potrzebuje to wtedy jakimś dziwnym sposobem szybko sobie o mnie przypomina lub próbuje mnie odciągnąć od życiem modlitwą, sakramentami to warto zastanowić się czy podtrzymywać  taką relacje

I ostatnią za to najważniejszą rzeczą jest próba spojrzenia na to, jak wygląda moja przyjaźń z Jezusem: czy ona w ogóle jest? I jaka jest jej kondycja. Może potrzebuje umocnienia przez systematyczną modlitwę, rozważanie Słowa Bożego, spowiedź lub rekolekcje, jeśli moja sytuacja pozwala mi na nie wyjechać?

Warto w czasie wakacji ( i nie tylko) wtedy zadać takie pytanie Jezusowi. Prosząc Go o łaskę otwartości serca na to, co zechce nam powiedzieć.