Pójście za głosem wielkiego daru i tajemnicy, jakim jest powołanie do życia kapłańskiego, zakonnego, misyjnego, do życia konsekrowanego, jeśli jest dobrze rozeznane prowadzi do głębokiej radości i pokoju serca. Bo nie ma nic wspanialszego niż odkryć miejsce, do którego zaprasza daną osobę Chrystus.

Przy czym znalezienie miejsca, w którym chce widzieć daną osobę Jezus nie oznacza, że na tej drodze będą tylko i włącznie bukiety róż. Obok czasu, gdy będą się takie duchowe bukiety róż się  pojawiać, będzie także i stan bólu, odrzucenia spowodowane przez ich kolce.

Tak, jak ma to bardzo często miejsce, gdy chodzi o Ewangelię, bycie wiernym decyzji serca. A wiec także konkretnych wyborów, zarówno tych wielkich, ale także i tych małych, których dokonujemy w codzienności.

Od zachowania piątkowego postu przez rezygnacje z uczestnictwa w przyjęciu imieninowym znajomej, spotkania przy ognisku z kolegami i koleżankami z dawnej klasy, jeśli tego dnia jest adoracja Najświętszego Sakramentu w zupełnej ciszy w czasie, której ładuje swoje duchowe baterie na maksa. I która napełnia stągiew mojego serca aż po brzegi. Zupełnie tak, juk na polecenie Jezusa zostały one napełniane wodą.

Pewnie, że niezrozumienie, ale także odrzucenie boli i nie jest to nic przyjemnego, co przyjmuje się ochoczo z uśmiechem na twarzy. Ale to  wszystko rekompensowane jest w głębi serca przez Tego, który zaprasza do najpiękniejszej przygody (mimo jej trudów)  mówiąc tak, jak do celnika Mateusza: „Pójdź za Mną.”

I choć, ten którego Jezus powołuje raczej nie cierpi na sklerozę serca i nie zapomni, bo takich rzeczy się zwyczajnie nie zapomina. To  odpowiedz, jaką usłyszał w sercu pytając  o powołanie Ten, który do niego zaprosił ponawia i umacnia je przychodząc z przypomnieniem, gdy ludzkie siły osłabną.

Oby powołani do życia kapłańskiego, zakonnego, misyjnego, konsekrowanego coraz bardziej  wsłuchiwali się w Boży głos.