Zmiany personalne księży w Archidiecezji Warszawskiej dotknęły po raz kolejny także i moją parafie. Mimo, iż się tego spodziewałam to wiadomość o przeniesieniu jednego z wikarych była dużym zaskoczeniem. I w pierwszej chwili byłam gotowa podpisać petycję do Księdza Kardynała Kazimierza Nycza z prośbą o cofniecie dekretu o przeniesieniu, księdza wikarego.

Jednak bezsenna noc przyniosła postanowienie, i co za tym idzie pewność w sercu, że księdzu więcej pożytku przyniesie moja szczera modlitwa z wielką wdzięcznością, serca za wszelkie dobro, jakie mi Jezus przez księdza wyświadczył. Z prośbą o potrzebne siły, łaski, Boże błogosławieństwo i ludzką życzliwość w nowym miejscu posługi niż taka, czy inna petycja.

Mimo, że od osoby zaangażowanej w zbieranie podpisów pod petycją w sprawie cofnięcia dekretu usłyszałam, że nie chcę, żeby ksiądz został w parafii, i na dodatek nie mam incjatywy, ( co jest kompletną bzdurą), zdania nie zmieniłam. Dlaczego tak zrobiłam ? Wiem, że wtedy księdzu było, by trudniej odejść. A jeśli w niewielkim stopniu mogę sprawić, by ono było łatwiejsze to, to zrobię. Do kierowania się posłuszeństwem jako jedną z rad ewangelicznych jesteśmy wezwani wszyscy, jako żywe członki Chrystusowego Kościoła.

Łatwo jest dotrzymać danego słowa, gdy ono niewiele kosztuje. Zdecydowanie dużo trudniej, gdy jest inaczej. Wiem, że dzisiaj posłuszeństwo wielu odłoży niemal, jako wyraz archaiczny. Co najwyżej kojarzący się z jednym ze ślubów zakonnych obok ubóstwa i czystości.

Z resztą pogardliwie określanymi ( niesłusznie według mnie) mianem średniowiecznych. Nie pasujących do dzisiejszej rzeczywistości. Tylko, czy, aby na pewno ? Wszystkich zaangażowanym w zbieranie podpisów pod petycją, zapraszam do wspólnej modlitwy w intencji księdza wikarego. Bo przecież:” Gdzie dwaj lub trzej gromadzą się w imię Moje, tam Ja jestem pośród nich,” jak przypomina Ewangelia według Świętego Mateusza. To będzie najlepsza inicjatywa.