Wielki Post przez zaproszenie do zwolnienia, wyhamowania w codziennym zabieganiu, i przeznaczeniu tego czasu, na modlitwę, jałmużnę, podejmowane postanowienia może być szansą. Na to, by odnowić, odbudować, umocnić naszą relację z Jezusem.

Takim szczególnym czasem, ale też i szansą, jaķą daje w Swej mądrości Kościół są rekolekcje parafialne. W czasie, których jest możliwość skorzystania z sakramentu spowiedzi. Warto zadbać o to, by nie odkładać jej na ostatnią chwilę.

Dlaczego warto dołożyć wszelkich starań do tego, by spotkanie z Jezusem w sakramencie pokuty i pojednia nie było kolejnym z wielu zadań na liście do zrobienia, wciśniętym między gotowaniem żurku, a myciem podłogi?

Nie chodzi o to, żeby było wszystko perfekcyjnie, bo jesteśmy ludźmi nie robotami. I niedociągnięcia będą się zdarzać, ale pomimo nich warto zadbać o zrobiony dobrze rachunek sumienia, spokojną spowiedź. Taką, która będzie zasłuchaniem w stan naszego serca, prawdziwym, głębokim spotkaniem z Bożą miłością, która zawsze nas podnosi. A nie trudnym doświadczenie, że jesteśmy potraktowani, jak produkty na taśmie w supermarkecie: byle zrobić, jak najszybciej i na razie. Takie sytuacje też się zdarzają i nie są to niestety pojedyncze przypadki, choć o ten jeden przypadek za dużo. 

Sama robię tyle, ile mogę dbając o to, co należy do mnie. Resztę oddaje w modlitwie także spowiednika. To jak podchodzę do sakramentów świętych jest bardzo konkretnym wyznacznikiem tego,jaka jest moja relacja z Jezusem. Jeśli są one miejscem na spotkanie z Nim jestem na dobrej drodze. Jeśli są one dla mnie tylko praktykami religijnymi, w których nie widzę za bardzo sensu, to czas rekolekcji parafialnych jest takim momentem, gdzie mogę prosić, by to się zmieniło. 

Warto, by przestrzenią na to była sakramentalna spowiedź odbyta w czasie rekolekcji parafialnych. Oto, co ważne warto zadbać. A przecież nie ma nic ważniejszego niż troska o swoje serce,  prawda?