Gdy na długo przed rozpoczęciem adwentu, jedna z moich przyjaciółek na profilu swojego bloga zadała pytanie o postanowienia adwentowe, to wiedziałam już że nie ma na myśli szukania wrażeń. Ale konkretne kroki, które przybliżą mnie do Boga i drugiego człowieka.

Z każdym kolejnym adwentem widzę coraz bardziej, że dawna zasada mniej znaczy więcej ma w sobie wielką mądrość. Nie sztuką jest zrobić cała listę postanowień na czas oczekiwania na powtórne narodzenia Zbawiciela, a potem wpaść we frustracje, że nic z niej się nie udało zrealizować.

Na co patrzę, gdy robię adwentowe postanowienia? W pierwszej kolejności na to, do czego w Swej mądrości zaprasza mnie Kościół w tym czasie? A jeśli adwent to nierozłącznie z nim kojarzą się roraty, gdzie w czasie najdoskonalszej formy modlitwy, jaką jest Msza Święta towarzyszymy Matce Bożej oczekując na ponowne narodzenie Jej, Syna.

I choć uczestnictwo w nich jest dużym wysiłkiem. Nie chodzi tutaj o wczesne wstawanie, ale nieraz o bardzo trudną sytuację na chodnikach. Mogę ciskać słownymi gromami, że nie odśnieżone. I nie posypane chodniki. A wyjście jeszcze do niedawna z bloku mogło skutkować złamaniem ręki albo nogi. Zamiast tego mogę wybrać modlitwę do Anioła Stróża o bezpieczną drogę. Został mi przecież dany od Boga po to, by być dla mnie wsparciem na drodze do Niego.

Podejmując adwentowe postanowienia zwracam uwagę, także na swoje możliwości. I to, z czego mogę zrezygnować bez szkody dla obowiązków stanu. 

Na tyle, na ile jest to możliwe zadbam o wcześniejszą, spokojną spowiedź. Tak, by nie odkładać jej na ostatnią chwilę.

By wrócić pod koniec dnia do Liturgii Słowa skorzystam z rozważań na czas adwentu

Jeśli Jezus wpisuje w ludzkie serce dobre pragnienia, układa okoliczności tak, aby je zrealizować. Warto je dostrzec.